Moderna pozicija Hrvata i Hrvatske bazira se na ekstremnom nacionalizmu koji se ispoljava na „domovinskom ratu“ koji je označio Srbe kao agresore, a tamošnje srpsko stanovništvo u ondašnjoj RSK kao separatiste.

Obe ove izjave su izneli kako bi se iza autoriteta Rusije i njenog rukovodstva sakrili od ogorčenosti srpskih građana koji su nezadovoljni briselskom “normalizacijom“, koju je patrijarh SPC u svom obraćanju narodu nazvao “izdajom Kosova“.

U izjavama potpisnika koji ne pripadaju srpskom narodu pominju se zločini, logori, tortura, kao vid lične patnje, dok kod predstavnika srpskih medija, intelektualaca i umetnika takve izjave ciljaju na objektivnost.

U svesti srpskog naroda, zbog svog opredeljenja, Sveti knez Lazar je bio i ostao upamćen car, a Sveta knjeginja Milica kao carica. Njihov izbor i sudbina su vekovni izbor i sudbina srpskog naroda. To im je obezbedilo trajanje, pa i danas žive u srpskom narodu.

Kad je riječ o "rizičnom raspakivanju Dejtona", to se već odavno dogodilo u režiji Vestendorpa, Petriča, Ešdauna i dr. oduzimanjem nadležnosti i nametanjem zakona. Cilj referenduma je baš obrnuto - da se Dejton ponovo spakuje u svom izvornom sadržaju, po slovu, a ne u duhu međunarodnog sporazuma.

Ako je sistem vrednosti jednog društva neutemeljen, onda je vrlo lako podmetati rog za sveću, naročito kada su promoteri multikulturalizma i tolerancije subjekti bez autohtonog kulturnog identiteta, uz to često na pozicijama državnih funkcionera ili službenika.

Još kad se patrijarh Pavle razboleo i kad smo videli da treba da biramo novog patrijarha, moje misli bile su da bi najbolje bilo da to bude tadašnji vladika niški Irinej.Srbija Vaskrs 2010. godine dočekuje radosnije nego ikada ranije.

Venac o Kosovu i Metohiji nastavljamo pesmama vladike i vladara Crne Gore Petra II Petrovića Njegoša i crnogorskog kralja Nikole I Petrovića.

Hrvatska vlada, koja se ovih dana nalazi pod žestokim pritiskom domaće javnosti, jedinstvena je u tome da je presuda bila nepravedna i neadekvatna jer je i premijerka Jadranka Kosor izjavila kako je “presuda hrvatskim generalima nepravosnažna”.

U vreme srpske revolucije 1804–1815. svi su politički pro­jek­ti (sem jednog koji je stavljan na papir iz političke nužde) pola­zi­li od toga da su Bosna i Hercegovina, Dalmacija i Dubrovnik jedna nacionalna celina, zajedno sa Beogradskim pašalukom i Crnom Gorom.